Lorem ipsum

Πάντα είχα περίεργες ανυσηχίες.
Αναρωτιόμουν λοιπόν τις προάλλες τι διαβάζει ο κόσμος στην τουαλέτα. Είστε από εκείνους τους δύσκολους που ξεχνιούνται μ'ένα Άρλεκιν ή μήπως πρέπει να τρέχετε με το δάχτυλο ανάμεσα στις σελίδες, επειδή με το που θα καθήσετε θα είναι πάλι ώρα να ξανασηκωθείτε;
Εδώ λοιπόν έχω την ευκαιρία να βοηθήσω κι εγώ με τον τρόπο μου να ανοίξει η επιστήμη τα μάτια της μπροστά στο ζητούμενο παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Και όλα αυτά απλά μ'ένα πόλλ (δες δεξιά ----------->, κάπου θα το βρείς) όπου πατάς κάτι και ότι βγεί.
Θέλεις να συμμετάσχεις;
Αύριο μεθαύριο οι γονείς σου σα είναι περίφανοι για σένα αν το κάνεις.
Και αν το λινκο-στείλεις και σε 874659823 φίλους σου, μεθαύριο θα φτάσει σπίτι σου ένα πανέμορφο κουτί γιομάτο σκατά.

Πότε έρχεται η ώρα του μεγάλου "όχι";

Έρχονται στιγμές που πρέπει να το λέμε, όσο δύσκολα και να μας βγαίνει.
Σχεδόν άγνωστη λέξη για μερικούς.
Όχι.
Πάνω σε τέτοια απόφαση, θυμήθηκα κάτι που διάβασα στην αυτοβιογραφία του Gore Vidal.
Περιέγραφε την μητέρα του ως σκληρή και bitchy γυναίκα που όμως του έμαθε πως είναι καλά τα πράγματα να τα βλέπεις κατάματα.
Είχε παντρευτεί (και χωρίσει) η μαμά 3 φορές και την ρώτησε ο Vidal γιατί δεν παντρευόταν και τέταρτη.
Γυρίζει η mom και του λέει απλά:
"Ο πρώτος μου ο άντρας είχε τρία αρχίδια. Ο δεύτερος δύο και ο τρίτος ένα...έμαθα λοιπόν να μην προκαλώ τη μοίρα μου."

με την ευχή της μάνας

-Τηλέφωνο από μητέρα-

Μητέρα: "Παιδί μου πως πας από χρήματα;"
εγώ: "Χέσ'τα και ασ'τα, μάνα...σε λίγο θα κάνω και πιάτσα μπας και βγάλω κανένα φράγκο."
μητέρα: "Γιατί όχι; Και πιάτα να πλύνεις, και ποτήρια και πατώματα να σφουγγαρίσεις άμα χρειαστεί. Η δουλειά δεν είναι ντροπή."
εγώ: - - -
εγώ: "Μάνα...ΠΙΑΤΣΑ, όχι λάντζα!"
μητέρα: - - -
εγώ: "Τι έλεγες για τη ντροπή και τη δουλειά;"

ai lav griklis!!!

afieromeno s'olus aftus pu menun moni tus...sinehia moni tus...toso poli...pu telika...vrikan ton tropo na pernane kala...akoma ke moni tus.

sweet dreams?

Επειδή είμαι έξυπνο παιδί και δεν πιστεύω σε ότι βλακεία γράψουν οι ονειροκρίτες αλλά σε ότι άλλη βλακεία μου πουν άλλοι...
όσοι κατά λάθος σκοντάψετε πάνω σ'αυτό το post, πείτε μου σας παρακαλώ το εξής:

ονειρεύτηκα σκατά πάνω στο κρεβάτι μου (μην περιμένετε διευκρινίσεις...σκατά είναι σκατά).

Στέλιο πρέπει να κλάψω;

breakfast horror

Είπα κι εγώ να κάνω πρωϊνή υγιεινή διατροφή και να φάω το μουσλάκι μου...πράγμα που ήθελα να κάνω εδώ και πααααρα πολύ καιρό...αλλά φυσικά πάντα το ξεχνούσα.
Είχε τόσο καιρό αυτή η επιθυμία που δεν πρόσεξα οτι η σακκούλα εκτός από τα μούσλι είχε γίνει άσυλο από πεταλουδίτσες και σκουλικάκια.
Τα βαφτίζω λοιπόν κι εγώ με το γάλα μου, μουλιάζουν, πάω να μαζέψω τη σακκούλα...κι εκεί τα πρόσεξα.
shit και μπλιαξ...τα πέταξα όλα μαζί...τη σακκούλα στα σκουπίδια και το μείγμα γάλα+ζωάκια (που το έπαιξαν Κλεοπάτρες που λούζονται στο γάλα) μέσα στη χέστρα για να τα φάνε τα ψαράκια του Θερμαϊκού.
Μπον ορέξ.

avgolemono sky

Κάπως έτσι ένιωσα βλέποντας έξω από το παράθυρο έναν ουρανό που μοιάζει με αυγολέμονο.
Καμία διαφάνεια, καμία σκιά.
Δεν γνωρίζεις αν έχει ξημερώσει.
Αναρωτιέσαι αν υπάρχει ήλιος πίσω από το στρώμα από σύννεφα και αν έχει σκοπό να φωτίσει λιιιιγο περισσότερο αυτή τη μουντάδα.

Μου έδωσε ιδέα τώρα...θα μαγειρέψω γιουβαρλάκια.
Με αυγολέμονο φυσικά.

get a life

το παρελθόν έχει περάσει,
οπότε γιατί να το σκέφτεσαι;
δεν πρόκειται ν'αλλάξει.

το μέλλον δεν θα φτάσει ποτέ,
πάντα θα υπάρχει μια μέρα που θ'ακολουθεί την προηγούμενη.
οπότε γιατί να σε ανησυχεί;
"μπορεί" να συμβεί..."μπορεί" και οχι.

αυτό που υπάρχει πραγματικά είναι το τώρα.
κι εσύ έχεις την επιλογή.

Spit it out

Would I lie to you?
Would I lie to you honey?
Now would I say something that wasn't true?
I'm asking you sugar
Would I lie to you?

My friends - know what's in store.
I won't be here anymore.
I've packed my bags
I've cleaned the floor.
Watch me walkin'.
Walkin' out the door.

(Believe me - I'll make it make it)

Tell you straight - no intervention.
To your face - no deception.
You're the biggest fake.
That much is true.
Had all I can take.
Now I'm leaving you

Cat dream dilemma

μετά από πολύ καιρό θυμόμουν όνειρο.
περίεργο όνειρο, αλλά περιέργως αποκαλυπτικό για μένα.

η συνταγή, όπως όλα τα όνειρά μου:
250 γρ. γεγονότα πραγματικά που συνδέονται χτυπώντας τα ελαφρά με
1500 γρ. "αυτά που μ'απασχολούν".

200 γρ. γεγονός 1:
το ψωρόγατό μου γέννησε τρία γατιά, από τα οποία το ένα μετά απο λίγες μέρες πέθανε και το έθαψα στον ακάλυπτο (αλλιώς που να βρεις μέσα στο κέντρο της Θεσ'νίκης ανοιχτό πράσινο...σε λίγο από το πολύ τσιμέντο ούτε τους πεθαμένους μας δεν θα μπορούμε να θάψουμε).
50 γρ. γεγονός 2:
χθές έκλεισα το ψωρόγατο κατά λάθος πίσω στον ακάλυπτο και δεν μπορούσε να φύγει απο πουθενά. νιαούριζε, το άκουσα, finito la musica.
1500 γρ. "αυτά που μ'απασχολούν":
ένας χωρισμός...έτσι απλά.

Παίρνουμε όλα τα παραπάνω, τα κοπανάμε στο μυαλό μου, το ταρακουνάμε καλά και το βάζουμε να κοιμηθεί σε όχι παραπάνω από 25 βαθμούς (φτάνει πια όλο το καλοκαίρι).

Το όνειρο λοιπόν:
Ξυπνάω δήθεν από νιαουρίσματα που ακούω μπροστά από το υπνοδωμάτιο όπου βρίσκεται ο ακάλυπτος.
Σηκώνομαι, ανοίγω τη μπαλκονόπορτα και βλέπω δύο νεογέννητα γατιά (guess what, έμοιαζαν με αυτό που πέθανε).
Ψάχνω για τη γάτα, άφαντη η γάτα.
Παρατηρώντας τα γατιά βλέπω πως ενώ το ένα φαινόταν μια χαρά, το άλλο ήταν τραυματισμένο και πολύ αδύναμο.
Ήθελα να τα σώσω, αλλά κάτι μέσα μου έλεγε πως έπρεπε να διαλέξω ένα από τα δύο.
Ή το ένα που φαινόταν να έχει τις περισσότερες πιθανότητες να ζήσει ή εκείνο που αιμορραγούσε ήδη, οπου δεν ήμουν σίγουρος αν θα τα έβγαζε πέρα ούτως ή άλλως.
Το δίλημμα.

Και φυσικά ξύπνησα πριν πάρω την απόφαση.