Καλό καλοκαίρι λοιπόν

 

Άραγε ξέρει;

Η προσπάθεια ενός ανθρώπου να αγγίξει κάποιον άλλον.
Διάσπαρτη στο δρόμο.
Ο κόσμος την προσπερνούσε.
Μόνο εγώ το πρόσεξα; 

Με το δεξί!

Θεσσαλονίκη, Αγίου Δημητρίου, ώρα μεσημέρι.

Ένα απο τα πεζοδρόμια που πλακοστρώθηκαν και διαφημίζονται απο το νυν δήμαρχο του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Πλακίδια σε διάφορα υλικά και χρώματα, γύρω από δεντράκια (α, ναι...κι αυτά διαφημίζονται).
Επίσης ειδικά πλακίδια για άτομα με ειδικές ανάγκες, όπου μόνο με την αφή μπορεί να καταλάβει ο πεζός πότε βρίσκεται σε διασταύρωση, πότε έχει δίπλα του φανάρια για να περάσει το δρόμο κλπ.
Θα περνάει άφοβα ο τυφλός απο εδώ για τη δουλειά του τώρα. Και η γυναίκα με την αναπηρική καρέκλα. Και όποιος μεταφέρει παιδί με καρότσι. Και τα παιδιά που γυρίζουν απ'το σχολείο.
Εσύ πάλι που δεν είσαι ένα απο τα παραπάνω, κάτσε και θαύμασε το αριστούργημα.
Από το δρόμο βέβαια, γιατί στο πεζοδρόμιο δε χωράς. 

Για όσους είχαν την απορία

 

όταν έχεις μάθει να πετάς

looking back
Originally uploaded by yanni.

είναι δύσκολο να ξαναπερπατήσεις

Ανανέωση

nonames7
Originally uploaded by yanni.

Δεν λέει να καταστρέφει κανείς την υγεία πάνω στην καρέκλα τόσες ώρες.
Οπότε πήρα επιτέλους την απόφαση και γράφτηκα σε γυμναστήριο.
Μετά από δυο συνεχόμενες επισκέψεις στο ναό της σωματικής ανανέωσης ανακάλυψα οτι ταυτίζεται με το ναό του πόνου.
Επίσης ανακάλυψα κόκκαλα εκεί που νόμιζα πως δεν υπήρχε πριν τίποτα.
Τώρα δεν με πονάει πια η μέση.
Τώρα με πονάει όλο το σώμα.

Παίζοντας...

light touch
Originally uploaded by yanni.

...άγγιξα το φως

Όνειρα

dreams
Originally uploaded by yanni.

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά για να μας "ξυπνάνε".
Τελικά το υποσυνείδητο είναι σαν το λάδι...είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θ'ανέβει στην επιφάνεια.

Σκάσε και κολύμπα

The big bang
Originally uploaded by yanni.

Μια φράση που θα ήθελα να την καταγράψω στο blog
(...έτσι για να την θυμάμαι...μπορεί αύριο να ξεχαστώ πάλι και να πιπιλίζω την ίδια καραμέλα)

Εδώ και μισό χρόνο είμουν χωρίς δουλειά.
Αγαπώ πραγματικά αυτό που ξέρω να κάνω (δεν έχει σημασία τι) κι επέμενα μέσα σ'αυτό το εξάμηνο να βρω μια δουλειά πάνω σ'αυτό.
Δεν έψαξα όμως κάτι άλλο.
Ίσως επειδή φοβόμουν ότι δεν θα τα καταφέρω σε κάτι που δεν είχα δουλέψει ποτέ πριν.
Εκείνο που δεν είχα μάθει τόσα χρόνια είναι το πόσα μαθαίνεις πάντα από την επικοινωνία με κόσμο. Και δεν μιλάω για κόσμο της επιλογής μας: όσο πιο άσχετος, τόσο το καλύτερο.
Τα σκάτωνα όταν είχα να κάνω με ξένο κόσμο κι έλεγα από μέσα μου: "Μπα...μ'αυτό το άτομο δεν πρόκειται να συνεννοηθώ ούτε με σφαίρες."
Και αφού είχα την επιλογή, διάλεγα πάντα τον εύκολο δρόμο: την φυγή.
Δεν έδινα ευκαιρία.
Ήθελα να είμαι σίγουρος ότι δεν θα αποτύχω από δικό μου λάθος.
Έτσι απλά και τόσο εγωϊστικά.
Μάλλον αυτό θα ήταν.
Η "μη-κίνηση" είναι όμως καταδικασμένη σε αποτυχία.

Anyway...
μου δόθηκε πρόσφατα η ευκαιρία να δουλέψω πάνω στο αντικείμενό μου.
Ο πελάτης όμως προβληματικός κι έτσι με ρώτησαν αν γίνεται να πάω στο Λονδίνο να τον βρώ.
Μούδιασα για λίγο.
Ο πιο μεγάλος τους πελάτης.
Πάρα πολλά φράγκα.
Τεράστια δουλειά.
Και μόνος μου.
Ενώ σε κανονικές περιπτώσεις στην δυσκολία θα κώλωνα...είπα να δώσω ευκαιρία.
Δημιούργησα ένα γενάτι απέναντι σε άλλη μια "απραξία" από πλευρά μου, που μου ερχόταν να χαστουκίζομαι ώρες-ώρες όταν πήγαινε να με πιάσει η κλάψα στο Λονδίνο, έτσι έξω από τα νερά μου με άγνωστο κόσμο γύρω μου.
Όσο πιο άσχετος, λοιπόν, τόσο το καλύτερο.
Θα καταφέρω τον άσχετο να τον κάνω "σχετικό" στην πορεία;

Και τα πήγα καλά.
Παρ'όλο που τα αγγλικά μου ήταν σκατά για τέτοιου είδους δουλειές και συζητήσεις, τους έδωσα να καταλάβουν με τον τρόπο μου, οτι γνωρίζω αυτό που κάνω.
Τι είχα να χάσω αν προσπαθούσα έστω, αντί να φοβηθώ και να το σκάσω;
Τουλάχιστον θα είχα αποτύχει στην προσπάθεια επάνω, ενώ με την αποχώρηση θα ήταν δεδομένη η αποτυχία.
Αυτό θέλω να θυμάμαι απ'όλη αυτή την ιστορία:
Οτι έμαθα να κολυμπάω εκεί που πήγαινα μόνο μέχρι το σημείο όπου "πάτωνα" στα ρηχά.
Στα βαθιά όμως είναι τα νόστιμα ψαράκια.
Και για όσους έβγαλαν κάποιο νόημα μέσα σ'όλο αυτό το κατεβατό:
"Σκάστε και κολυμπήστε και αναγκάστε καθημερινώς να επικοινωνήσετε με όσο πιο άσχετο (από εσάς) κόσμο μπορείτε. Ποτέ δεν ξέρετε τι θα μάθετε για τις δυνατότητές σας."

Go west

Shadow on the wall
Originally uploaded by yanni.

Άλλοι έχουν να πουν taxi-stories.
Εγώ έχω να πω Κtel-stories.

Σ'ένα ταξίδι Αθήνα-Θεσνίκη.
Ο οδηγός του λεωφορείου πήρε και την 5-χρονη κόρη του μαζί.
Λαλίστατο κοριτσάκι.
Με καρφιά στον κώλο.
Εννοείται οτι ήταν περίεργο.
Περνούσε από όλους κι έπαιρνε συνεντεύξεις.

-Εσένα πώς σε λένε;
-Που μένεις;
-κλπ

Περνούσαν όλοι το τέστ, αλλά προχωρώντας το κοριτσάκι φτάνει σε μια κυρία που έκανε την δύσκολη.
-Πως σε λένε εσένα;
-Δεν σου λέω. η απάντηση
-Έλα πεεες, πως σε λένεεε;
Οι Οκτάβες της φωνής του κοριτσιού ν'ανεβοκατεβαίνου.
-Μάντεψε! του προτείνει του παιδιού το οποίο ανταποκρίνεται αμέσως
-Μαρία
-Όχι
-Ελένη
-Όχι
-Αναστασία
-Όχι
και πάει λέγοντας, όλο το λεωφορείο ν'αναρωτιέται από μόνο του εντωμεταξύ πως να λένε άραγε την μαλακισμένη.
Τελικά είχε λίγη συμπόνια με το κοριτσάκι και του λέει:
-Θα σου πω από ποιο γράμμα ξεκινάει το όνομά μου. Ξεκινάει από "Γάμμα".
Και η απάντηση του παιδιού σαν πιστολιά:
-Γαμιόλα!

Όλο το λεωφορείο έχει σκάσει στο γέλιο.
Η "κυρία δύσκολη"...ν'ανοίξει η γή να την καταπιεί.
Ο οδηγός που άκουσε την κόρη του να θριαμβεύει, επίσης.
Το κοριτσάκι έλαμπε που βρήκε επιτέλους το όνομα της μαλακισμένης.