I wanna be evil!

Πόσοι από εσάς έχετε ακούσει από μικρό παιδί να είστε "καλό παιδί";
Πόσο συχνά ήταν πάρα πολύ γενική η εντολή αυτή για να συμπεριλάβει όλα τα ενδεχόμενα: "Να είσαι καλό παιδί εκεί που θα πας!";
Πόσες φορές ακούσατε πάνω από τον κεφάλι τη φωνή της μαμάς (συνήθως οι μάνες τα δημιουργούν αυτά τα κόμπλεξ) που έκρινε κάθε κίνηση και σας χτυπούσε τα δάχτυλα "τσατ!" όταν πηγαίνατε να κάνετε "κάτι κακό";
Ε;

Τις τελευταίες μέρες δεν ξέρω τι μ'έχει πιάσει (ή τι μ'έχει αφήσει) και το μάτι μου έχει πάρει μια τρελλή γυαλάδα.
Άρχισα λίγο να αναπροσδιορίζω τι ακριβώς είναι "καλό παιδί" και τι "κακό παιδί" (και τι "παιδί")...και νομίζω πως η δική μου βέρσιον απ'όλα αυτά μου κάθεται καλύτερα.

Ιδίως το ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ με τρελλαίνει!!!
Κυρίως όταν βλέπω βλακεία μπροστά μου, δεν μπορώ να συγκρατηθώ καθόλου και βγάζω έναν εαυτό που αρχίζω να το ευχαριστιέμαι!
Μου κάνει τόσο καλό να μοιράζω σφαλιάρες, να βγάζω τη γλώσσα, να μουτζώνω, να βρίζω, να τους δουλεύω, να πετάω λάσπες, να λέω ψέματα, να γίνω τρελλό διαβολάκι, να γελάω μόνο με κάτι που θα μου φανεί αστείο και όχι εξ'αναγκαστικά, να λέω οχι και να σηκώνομαι να τους αφίνω να συνεχίσουν τη βλακεία τους.
Και καθώς φεύγω να σφυρίζω αυτό το τραγούδι...